Tematyka edukacyjna weszła na stałe do debaty publicznej, co oczywiście cieszy, choć ton i zakres tych sporów pozostawia niekiedy wiele do życzenia. Jednak w ferworze dyskusji nad sprawami bieżącymi zbyt rzadko przebija się temat bardzo ważny dla funkcjonowania i rozwoju edukacji w naszym kraju – szkolnictwo niepubliczne. Postanowiliśmy więc zadać sobie pytanie, dlaczego tak jest. Dlaczego kwestia funkcjonowania szkół niepublicznych, których udział w polskim systemie edukacji sukcesywnie się zwiększa, zajmuje tak niewiele miejsca w publicznej debacie. Czy to niedopatrzenie, czy wręcz przeciwnie – celowe ignorowanie? Czy podział na oświatę publiczną i niepubliczną ma w dalszym ciągu rację bytu? Czy może czeka nas edukacja dwóch prędkości i „stomatologizacja oświaty”? Czy może to kolejny sztucznie rozdmuchany konflikt? Poszukując odpowiedzi na te – i inne pojawiające się pytania – przyjrzyjmy się sytuacji formalnoprawnej, strukturze i funkcjonowaniu placówek niepublicznych w Polsce.
Dział: W praktyce
No i mamy kalendarzowy Nowy Rok 2025. Tym samym przekroczyliśmy półmetek bieżącego roku szkolnego. Jest to doskonała okazja, aby dokonać stosownych analiz, na podstawie których skorygujemy i zaplanujemy niezbędne działania w drugim półroczu. Rok szkolny w oświacie wyznacza rytm pracy szkoły i to on kreuje zadania dla kadry zarządzającej.
Należy starannie przemyśleć, które obszary funkcjonowania szkoły należy podsumować, na które aspekty szczególnie powinien zwrócić uwagę dyrektor (ale i sami nauczyciele również), jakie wnioski i wynikające z nich rekomendacje należy sformułować, aby zoptymalizować proces dydaktyczny i wychowawczo-opiekuńczy szkoły w dalszej części bieżącego roku szkolnego.
Rodzina i edukacja to dwa najważniejsze obszary z punktu widzenia rozwoju człowieka. To w rodzinie dziecko nabywa podstawowe umiejętności społeczne, uczy się funkcjonowania w relacjach z innymi ludźmi, poznaje swoje prawa i obowiązki. Stąd powszechnie za najważniejszą rolę rodziny uznawane jest przekazywanie dzieciom wartości, norm i zwyczajów postępowania. W tak rozumianym modelu rodziny to właśnie rodzice stają się pierwszymi nauczycielami dziecka, a ta edukacja jest istotnym elementem życia rodzinnego.
Organizacja sesji fotograficznej w szkole wymaga uwzględnienia przepisów prawnych, zwłaszcza tych dotyczących ochrony danych osobowych i prawa do ochrony wizerunku. Na podstawie doniesień medialnych oraz własnego doświadczenia dostrzegam bardzo dużo niejasności w przepisach określających, jak taka sesja powinna być przeprowadzona i przez kogo.
Poniżej przedstawię kroki, które pomogą zorganizować sesję fotograficzną w szkole zgodnie z obowiązującymi regulacjami.
Uzyskiwanie kolejnych stopni awansu zawodowego przez nauczyciela to dla każdego z nich sytuacja i ważna, i stresująca. Awans zawodowy wiąże się z prestiżem zawodowym oraz (a może zwłaszcza) z określoną pozycją w „tabeli wynagrodzeń”, czyli ma wymierny wpływ na uzyskiwane wynagrodzenie zasadnicze. Dlatego awansujący nauczyciel potrzebuje w tej sytuacji realnego wsparcia w swojej szkole lub placówce i to bez względu na stopień awansu, o który się ubiega. Nie chodzi tutaj tylko o mentora (ta rola przypisana jest tylko pierwszemu etapowi awansu zawodowego), a raczej o wsparcie proceduralno-merytoryczne. To jednak wymaga doskonałej znajomości aktualnie obowiązującego w tym zakresie prawa.
Osoby, które pracują z dziećmi o zróżnicowanych potrzebach edukacyjnych, powinny doskonale znać i stosować zasady udzielania pomocy psychologiczno--pedagogicznej. Zbyt późno dostrzeżone problemy dziecka mogą negatywnie wpływać na jego wyniki w nauce, zachowanie czy też funkcjonowanie zarówno w placówce edukacyjnej, jak i w środowisku domowym.
Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną –
tak brzmi pierwszy artykuł i ustęp ustawy o dostępie do informacji
publicznej (UDIP). Co to jest sprawa publiczna i z czym to jeść – o tym dalej.
Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną –
tak brzmi pierwszy artykuł i ustęp ustawy o dostępie do informacji
publicznej (UDIP). Co to jest sprawa publiczna i z czym to jeść – o tym dalej.
Nikt nie jest samotną wyspą – według niektórych autorem tego popularnego stwierdzenia jest Ernest Hemingway, słynny amerykański powieściopisarz i dziennikarz. Inni – nie bez powodu – autora upatrują w Thomasie Mertonie i w jego wydanej w 1960 r. pod tym samym tytułem książce. Są też tacy, dla których to John Donne, angielski poeta żyjący na przełomie XVI i XVII wieku, jako pierwszy napisał te słowa. Nie przesądzając kto, kiedy i w jakim kontekście przelał tę ponadczasową myśl na papier, chciałbym jednie podkreślić w niej to, co moim zdaniem najistotniejsze. W dodatku pragnę uczynić to z najmniej oczywistego, ale najbardziej zasadnego punktu widzenia – z perspektywy dyrektora szkoły i lidera edukacji w Polsce.
Ochrona małoletnich jest jednym z kluczowych zagadnień w obszarze prawa i polityki społecznej. W dobie cyfryzacji, gdzie dostęp do informacji jest niemal nieograniczony, a dzieci i młodzież coraz częściej korzystają z Internetu, zapewnienie im bezpieczeństwa staje się priorytetem dla rodziców, instytucji edukacyjnych oraz organów państwowych. W odpowiedzi na rosnące zagrożenia wprowadzane są regulacje prawne mające na celu ochronę najmłodszych.
Czy nauczyciel to urzędnik? Oczywiście, że nie. Ma on co prawda zapewnioną prawną ochronę taką samą jak funkcjonariusz publiczny, ale nie czyni go to w żaden sposób, potocznie mówiąc, urzędnikiem, a bardziej formalnie – pracownikiem służby cywilnej. Nauczyciel to z definicji pracownik pedagogiczny realizujący zadania dydaktyczne, wychowawcze i opiekuńcze. Są kraje, na przykład Niemcy, w których nauczyciele mają status urzędników i są z tego tytułu np. pozbawieni prawa do strajku. Natomiast Polska do nich nie należy.
Przepisy prawa pozwalają na nawiązanie współpracy pomiędzy szkołą a wolontariuszami. Jakie powinny być zasady tego typu współpracy, a także w jakim zakresie wolontariusz może wspierać szkołę?