Dotacja oświatowa od dawna przestała być postrzegana wyłącznie jako mechanizm finansowania bieżącej działalności placówki. W praktyce stanowi jeden z najbardziej sformalizowanych obszarów funkcjonowania szkół i placówek niepublicznych, ponieważ środki przekazywane w ramach dotacji mają status środków publicznych i podlegają szczególnemu reżimowi prawnemu wynikającemu zarówno z ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, jak i ustawy o finansach publicznych.
Dział: W praktyce
Kamery w placówkach oświatowych stały się elementem codzienności – trudno dziś znaleźć placówkę, która nie rejestruje obrazu przynajmniej przy wejściu głównym czy na parkingu. Jednocześnie monitoring wizyjny pozostaje jednym z najbardziej ingerujących w prywatność narzędzi, jakimi dysponuje dyrektor. Obejmuje bowiem wszystkich: dzieci, pracowników, rodziców i osoby postronne, a rejestracja odbywa się w sposób ciągły i niezależny od woli osób filmowanych. Właśnie dlatego ustawodawca poddał monitoring szkolny szczegółowej regulacji, a jej nieznajomość może kosztować placówkę znacznie więcej niż sama instalacja kamer.
Wśród tematów, które dyrektorzy szkół i nauczyciele odsuwają najdalej, znajduje się dostęp dzieci do treści pornograficznych. Łatwiej rozmawiać o przemocy w sieci, cyberprzemocy, uzależnieniu od gier czy szkodliwych trendach w mediach społecznościowych. Ekspozycja na pornografię wciąż pozostaje obszarem, którego wielu dorosłych unika, licząc, że problem ich nie dotyczy albo że dotyczy w znikomym stopniu, w pojedynczych, wyjątkowych przypadkach. Dane z monitoringu aktywności najmłodszych internautów pokazują jednak zupełnie inny obraz sytuacji.
Wyobraźmy sobie sytuację – zwykły poranek, dzieci przychodzą do przedszkola, witają się, śmieją, rozmawiają, ktoś zaczyna płakać, ktoś inny rzuca zabawkami, w tle słychać muzykę, a w pomieszczeniu często unoszą się zapachy śniadania. Niektórym dzieciom to nie przeszkadza i świetnie odnajdują się w takich warunkach. Niestety, coraz większa grupa ma trudności z odbiorem dochodzących do nich bodźców i opisana przestrzeń bywa zbyt intensywna i przytłaczająca. Dlatego bardzo ważne jest świadome projektowanie dostępnej przestrzeni oraz dostosowanie jej do potrzeb wszystkich dzieci.
W pierwszej części artykułu omówiliśmy fundamentalne założenia reformy awansu zawodowego. Kontynuując ten temat, w bieżącym numerze skupiamy się na praktycznym wymiarze wdrażania zmian, ze szczególnym uwzględnieniem nowej konstrukcji karty oceny pracy oraz usztywnienia kryteriów oceny, które od 28 listopada 2025 r. stają się obowiązkowe. Wyjaśniamy, jak prawidłowo przeliczać punkty według nowej skali, jakich terminów proceduralnych należy bezwzględnie przestrzegać oraz jak uniknąć najczęstszych błędów przy stosowaniu przepisów przejściowych.
Rozważania na temat edukacji przedszkolnej z perspektywy rodziców, nauczycieli czy nawet dzieci zakorzenione są w schematach zgromadzonych przez poprzednie pokolenia, a także uwarunkowane przez nasze subiektywne doświadczenia.
W społeczeństwie do tej pory pokutuje krzywdzące przeświadczenie, że przedszkole to miejsce, gdzie pracują „przedszkolanki”, a placówka traktowana jest
jako „przechowalnia dla dzieci” na czas pracy ich opiekunów.
Telefon w gabinecie dyrektora. Mama jednego z dzieci żąda natychmiastowego usunięcia zdjęcia swojego syna z Facebooka placówki. Twierdzi, że nigdy nie wyrażała zgody, a zdjęcie zostało opublikowane dzień wcześniej przez wychowawczynię. Sekretariat nie znajduje formularza zgody. Wychowawczyni odpowiada, że „przecież wszyscy rodzice podpisali zgodę we wrześniu”.
Brzmi znajomo? Tego rodzaju sytuacje zdarzają się w placówkach regularnie – i nierzadko ujawniają systemowe braki w zarządzaniu wizerunkiem podopiecznych. Ten artykuł stanowi praktyczny przewodnik po regulacjach dotyczących tego obszaru: od identyfikacji właściwej podstawy prawnej,
przez zasady publikacji i monitoringu, aż po wewnętrzne procedury, które każda placówka powinna wdrożyć.
Czerwiec w edukacji wygląda bardzo podobnie niezależnie od tego, czy mówimy o przedszkolu, czy o szkole. To moment domykania roku, porządkowania działań i jednocześnie czas dużego obciążenia dokumentacją. W praktyce oznacza
to wiele godzin spędzonych na pisaniu bardzo podobnych treści.
Przed szkołą staje współcześnie wiele wyzwań, zaczynając od przygotowania młodych ludzi do egzaminów, a skończywszy na daniu im pewnej bazy umiejętności, którą będą mogli wykorzystać w dorosłym życiu. Jednym z zadań, które ma pomóc w realizacji tych celów, stają się wyjścia i wycieczki szkolne. Służą one temu, że dzieci i młodzież miały szansę na łączenie wiedzy z praktyką, ale też powinny pomagać w integracji zespołu klasowego czy w kształtowaniu umiejętności społecznych i samodzielności. Okazuje się jednak, że z każdym kolejnym rokiem organizacja takich wyjść staje się coraz trudniejsza.
Wpływ na to ma fakt, że coraz więcej dzieci mierzy się z takimi trudnościami, jak zaburzenia integracji sensorycznej. Dlatego też dobrze jest się zastanowić nad tym, jak zaplanować wycieczki, żeby były one regenerujące, niezależnie od profilów sensorycznych prezentowanych przez uczniów.
Niewiele jest pojęć, które bywają interpretowane tak rozbieżnie, a jednocześnie są tak chętnie wykorzystywane do opisu złożonych procesów, trudnych sytuacji i nieoczywistych zjawisk. Kultura organizacyjna – bo jej poświęcony jest ten artykuł – od ponad 100 lat fascynuje badaczy i praktyków reprezentujących różne dyscypliny naukowe oraz obszary życia gospodarczego i społecznego.
Telefon z komisariatu policji z prośbą o dane ucznia, pismo z sądu rodzinnego żądające dokumentacji, wniosek od kuratora sądowego o informacje na temat frekwencji i zachowania podopiecznego, zapytanie z ośrodka pomocy społecznej dotyczące sytuacji rodzinnej – to sytuacje, które mogą wywołać niepewność nawet u najbardziej doświadczonego dyrektora szkoły. Jest to moment, w którym przepisy RODO spotykają się z innymi przepisami prawa, które zobowiązują placówki oświatowe do ścisłej współpracy z organami i różnymi instytucjami w realizacji ich ustawowych zadań. Jak pogodzić ochronę danych z udostępnianiem danych innym podmiotom i nie narazić się na zarzut naruszenia przepisów?
Jako autor ekspertyzy „Uczenie się społeczno-emocjonalne w kontekście rozwoju technologii AI” traktuję edukację przedszkolną jako strategiczny punkt całego systemu oświaty. To właśnie na tym etapie kształtują się fundamenty, na których w kolejnych latach „nadbudowywane” są kompetencje poznawcze, cyfrowe i akademickie. Artykuł ma na celu pokazanie, dlaczego rozwój kompetencji społeczno-emocjonalnych (KSE) w przedszkolu jest dziś warunkiem sensownego wejścia szkoły w erę sztucznej inteligencji.